Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Mi Ultimo Tango en Atenas


APURIMAC (feat. Έλλη Πασπαλά) - Mi ultimo tango en Atenas
Στίχοι μουσική Daniel Armando

Armonia neurotica en el microcosmο de la metropoli
cultura narcisista en una monarquia dogmatica
simfonia cacofonica, pandemonium en la  atmosfera
melodia simbolo, melodrama y tragedia.

Orgasmo ideologico del barbarismο a la teoria
politico dislexico en parodia onirica
tirania fantasma, dilema megalomano
de un metabolismο retorico sin tesis ni antitesis.

Este mi ultimo tango en Atenas
tango lloron, que corre por mis venas. 


Patriota heroicο, tragicο, sistematico
hipocrecia paranoica sin dialogo esotericο
teatro ironicο, sindicato plasticο
y epicentro de la epidemia, una quimera, una utopia.

Energia hyperbole, antidotο democraticο
Laberinto critico sin entusiasmo, sin rima
musica epidermica en un pentagrama masoquista
y la simetria toxica de un epilogo necrologico.

Este mi ultimo tango en Atenas
tango lloron, que corre por mis venas. 


Hay un oasis aromatico, paralelo, fisiologico
profeta enigmatico, fenomeno cronico y ortodoxo
sin racismos ni extremismos, sin tabues etnicos
en lirica extasis sus praxis
es el melodico y fantastico antropo.

Este mi ultimo tango en Atenas
tango lloron, que corre por mis venas.

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Μια σελίδα απ' το ημερολόγιό μου


28 Ιουλίου 2011

Ώρα μεσημέρι. Σε είκοσι λεπτά θα είμαστε εκεί. Στην Αιγείρα, το μέρος που θα πάμε διακοπές φέτος. Αιώνας μου φάνηκαν αυτά τα είκοσι λεπτά. Όταν φτάσαμε, δεν κρατιόμουν. Ήθελα να πάω στη παραλία. Αυτό και κάναμε. Χωρίς να χάσω χρόνο, έτρεξα προς αυτή. Το θέαμα που αντίκρισα με άφησε άφωνο. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Η τεράστια παραλία για την οποία είχα ακούσει τόσα πολλά, είχε εξαφανιστεί. Η θάλασσα την είχε κάνει μια χαψιά. Τότε, απογοητευμένος κίνησα προς ένα παγκάκι. Αργότερα ήρθαν και οι γονείς μου με τον αδερφό μου. Μπήκαμε στη θάλασσα για να κάνουμε μπάνιο. Ήταν ζεστά. Μία απέραντη γαλήνη κάλυπτε τη θάλασσα. Είμασταν μόνοι. Κατά το απογευματάκι, καθώς βγαίναμε από τη θάλασσα, είδαμε αυτό το πανέμορφο φως, αυτό, που ακόμα και οι καλύτεροι ζωγράφοι δεν μπορούν να ζωγραφίσουν. Το φως που οι απομιμήσεις του, δεν πιάνουν μία  αν δε  το βλέπεις από κοντά, το ηλιοβασίλεμα. Το βλέπαμε για κάμποση ώρα, ώσπου το φεγγάρι βρισκόταν στον ουρανό και έλαμπε αμυδρά πάνω από τα πολύχρωμα μαγαζιά. Κατόπιν ξεκινήσαμε για το σπίτι. Δεν ήταν μακριά. Μπορούσες, όμως, να νιώσεις το δροσερό αεράκι και να μυρίσεις την αλμύρα της θάλασσας. Με το που φτάσαμε σπίτι, πήγα αμέσως στο κρεβάτι μου. Μετά από λίγη ώρα είχα κοιμηθεί σαν πουλάκι.
Σ.Π.

Αρχειοθήκη ιστολογίου