«Να χρεοκοπήσουμε εδώ και τώρα»

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε…

Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων!

Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λετονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας.

Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η «γενναιοδωρία» μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια -δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν!

Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο -όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

• η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών.
• η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση.
• οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ‘επιτυχημένη’ επίθεση στο χρέος της Ελλάδας).
• οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%).
• όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περhttp://www.blogger.com/img/blank.gifιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν! Τώρα! Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν…)


Ο Γιάννης Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία και πολιτική οικονομία στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στις αρχές του 2012.
ΠΗΓΗhttp://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG2195#

O Κρισναμούρτι στην Ελλάδα

"Μοιάζει με την Καλιφόρνια (η Αθήνα το 1933) αλλά είναι πιο όμορφη,πιο ώριμη,ο αέρας είναι απαλός και οι άνθρωποι τρομερά φιλικοί.Υπέροχος τόπος για να μείνει κανείς.Βιολετί λόφοι,γεμάτοι λουλούδια,αμπελώνες,κυπαρίσσια,ελιές και άγρια θυμάρια με πορφυρά άνθη.Τί τόπος!Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο.Η τύχη μου βλέπετε!Είναι η θεά της Δικαιοσύνης,Η Θέμις.Είναι πραγματικά υπέροχη και μου έκλεψε το μυαλό και την καρδιά."

"Ποτέ μου δεν είχα δει κάτι τόσο όμορφο,απλό και δυνατό,όσο ο Παρθενώνας.Ολόκληρη η Ακρόπολη είναι εκπληκτική,σου κόβει την ανάσα,και μπροστά της όλα τα άλλα δημιουργήματα της ανθρώπινης έκφρασης είναι χυδαία,μέτρια και γεμάτα σύγχυση.Τί άνθρωποι ήταν αυτοί οι λίγοι υπέροχοι Έλληνες τότε!Πρέπει να τον δει κανείς για να καταλάβει ότι καθετί άλλο που δε βαδίζει στο δρόμο της αιωνιότητας είναι ασήμαντο,γελοίο και ανόητο."

"Ο ναός έβλεπε τη γαλανή Μεσόγειο.Ήταν ερειπωμένος και το μόνο που απόμενε απ' αυτόν ήταν οι μαρμάρινες κολόνες.Είχε καταστραφεί σε κάποιο πόλεμο,αλλά ήταν ακόμα ιερό καταφύγιο.Κάποιο σούρουπο,με το χρυσό ήλιο να πέφτει στα μάρμαρα,ένιωσες την ιερή ατμόσφαιρα.Ήσουν μόνος,χωρίς τους επισκέπτες και την ατέλειωτη φλυαρία τους γύρω σου.Οι κολόνες έπαιρναν ένα καθαρό χρυσαφί χρώμα και η θάλασσα κάτω μακριά ήταν έντονα γαλάζια.Υπήρχε ένα διατηρημένο άγαλμα της θεάς,αλλά ήταν κλειδωμένο.Μπορούσες να τη δεις μόνο σε ορισμένες ώρες κι έτσι έχανε την ομορφιά της ιερότητας.Η θάλασσα παρέμενε γαλάζια..."

"Όταν πας στην Ελλάδα και δεις για πρώτη φορά τον Παρθενώνα νιώθεις ότι έχουν τόσο σπάνια σπουδαιότητα: η ομορφιά του,τα χρώματά του με φόντο τον ουρανό,όλο το μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού,που θέλεις να γονατίσεις μπροστά του..."

Καθώς τρώγαμε ένα μεσημέρι στην Ελβετία-κάτι που κράτησε ώρες,αφού σταματούσε να τρώει όχι μόνο όταν μιλούσε ο ίδιος,αλλά και όταν του μιλούσε κάποιος άλλος-συζητούσαμε για την αρχαία Ελλάδα και κάποια στιγμή του είπα:
"Ξέρετε,κύριε,ότι όσα λέτε μοιάζουν με όσα ξέρουμε ότι είπε ο Σωκράτης;"
"Έτσι μου έχουν πει,αλλά εγώ δεν έχω διαβάσει ποτέ τίποτα" απάντησε.
"Δε χρειάζεται,κύριε,τα ξέρετε από μόνο σας" του είπα κι εκείνος ξέσπασε σε γέλια σαν παιδί που άκουσε κάποιο αστείο,χωρίς να δώσει την παραμικρή αίσθηση ότι κολακεύτηκε.
Λίγο αργότερα θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο με φωτογραφίες του,που μόλις είχε κυκλοφορήσει και του είπα:
"Διάβασα σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε τελευταία ότι την πρώτη φορά που ανεβήκατε στην ακρόπολη πέσατε στα γόνατα,είναι αλήθεια;"
"Ναι,ναι" απάντησε γελώντας με μια έκφραση σαν να είχε θυμηθεί κάποια αταξία που είχε κάνει.
Νίκος Πιλάβιος "Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα" εκδ.Καστανιώτη
ΠΗΓΗ:Insite

Ήταν πατριώτη ένας λαός...

Ήταν πατριώτη ένας λαός
ένας μεγάλος τοπικός εχθρός.

Θέλανε νά 'χουν όλοι το σπιτάκι τους
καθημερινά το μεροκαματάκι τους
νά 'χουν ακόμα κι άμα θα κακογεράσουν
μια συνταξούλα για να μην πεινάσουν.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός...

Θέλανε να μην περπατούν στα τέσσερα
να σκέφτονται και να μιλούν ελεύθερα
να κυβερνάει αυτός που θά 'χουνε διαλέξει
κανένας πια να μην τους κοροϊδέψει.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός...

Θέλαν το νόμο φίλο κι όχι φύλακα
να μη φοβούνται πια τον χωροφύλακα
την περηφάνια τους κανείς να μην πληγώνει
ούτε την πόρτα τους να ξεκλειδώνει.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός...

Όνειρα χίλια μέσα στο κεφάλι τους
τ' αποθηκεύανε στο προσκεφάλι τους.
Χρόνια καλύτερα ελπίζανε να 'ρθούνε
το σήμερα οι ληστές δεν εκτιμούνε.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός...
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης

ΥΓ ΟΛΟΙ ξέρουμε πατριώτη τί ΔΕΝ πρέπει να ψηφίσουμε...ΟΛΟΙ ξέρουμε ότι ΠΡΕΠΕΙ να ψηφίσουμε για το σήμερα και το αύριο...
Καλό βόλι!

Πρωτομαγιά

Ευλογία!

H προεκλογική περίοδο είναι ευλογία για τούτο τον τόπο.Ούτε νέοι φόροι,ούτε χαράτσια,ούτε χρεοκοπίες.Και όλοι αυτοί που με θυμό και περιφρόνηση σου κούναγαν το δάχτυλο(δείκτης εμπρός στην κάμερα,μέσος πίσω από αυτήν) και σε έκαναν να ξυπνάς από εφιάλτες το βράδυ,ντύθηκαν με το αγγελικό τους χαμόγελο...
Τώρα προβληματίζονται περισσότερο κι από εσένα,σε καταλαβαίνουν,ζητάνε ταπεινά συγνώμη και σου υπόσχονται...
Και εμείς ξεχνιόμαστε...ησυχάζουμε...ελπίζουμε...και ανέμελα δραπετεύουμε από τους φόβους και τις ευθύνες μας!
Θα μας ΕΞΑ(σ)ΦΑΝ(λ)ΙΣΟΜΕΝ!

When you 're a stranger

Να ακούσω ένα ωραίο ΜΠΑΜ...

Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από ένα μικρό ατύχημα που μου συνέβη.Ευτυχώς δεν έπαθα τίποτα ένα μικρό "καρουμπαλάκι" ήταν...άλλοι μένουν "ανάπηροι" έτσι και πατήσουν "μπανανόφλουδα" και μάλιστα πολιτικοεπαναστατικοματική!
Πίστεψα ότι μπορούμε τώρα να συννενοηθούμε και να φτιάξουμε κάτι καλό...
Θεώρησα ότι είναι ώρα να σπάσει το απόστημα και να μπούνε οι βάσεις για ένα “άλλο” οικοδόμημα που δεν έχει σχέση με το σημερινό, που να μας ενώνει,που να είναι ανθρώπινο...
Πώς να χτίσεις όμως το καινούριο με παλιά υλικά;...πάλι ο ίδιος κύκλος θα γίνει...
Πώς να χτίσεις με νέα υλικά όταν ο καθένας από μας ακούει μόνο τον εαυτό του;...
Δεν είμαστε ικανοί(ακόμα) να συμφωνήσουμε ούτε στο πιο απλά πράγματα...
Δυστυχώς νομίζω πως η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων(και με βαθιά επίγνωση πρώτος εγώ!) παραμένουμε(ακόμα) ιδιώτες,τυφλοί,κουφοι,διαιρεμένοι!
Πόσο ακόμα;

Όχι Εγώ...το ΠΑΙΔΙ

Shadow play

In the flinty light, it's midnight,
And stars collide.
Shadows run, in full flight,
To run, seek and hide.
I'm still not sure what part I play,
In this shadow play, this shadow play.

Well, In the half-light, on this mad night,
I hear a voice in time.
Well, I look back, see a half-smile,
Then it's gone from sight.
Tell me, why everyone have changed,
In this shadow play, this shadow play,
I have to find my way,
In this shadow play.

Sounds come crashing,
And I hear laughing,
All those lights just blaze away.
I feel a little strange inside,
A little bit of Jekyll, a little Mr. Hyde.

Sounds come crashing,
And I hear laughing,
All those lights just blaze away.
I feel a little strange inside,
A little Dr. Jekyll, a little Mr. Hyde.


Thoughts run wild, free as a child,
Into the night.
Across the screen a thin beam,
Of magic light.

Tell me why things don't look the same,
In this shadow play, this shadow play,
I have to find my way,
In this shadow play.
I have to get away,
In this shadow play,
Well help me find my way,
In this shadow play.

Ο Τραπεζίτης (ποίημα)

The Banker

Hello, my name is Montague William 3rd
And what I will tell you may well sound absurd
But the less who believe it the better for me
For you see I'm in Banking and big industry

For many a year we have controlled your lives
While you all just struggle and suffer in strife
We created the things that you don't really need
Your sports cars and Fashions and Plasma TV's

I remember it clearly how all this begun
Family secrets from Father to Son
Inherited knowledge that gives me the edge
While you peasants, people lie sleeping at night in your beds

We control the money that controls your lives
Whilst you worship false idols and wouldn't think twice
Of selling your souls for a place in the sun
These things that won't matter when your time is done

But as long as they're there to control the masses
I just sit back and consider my assets
Safe in the knowledge that I have it all
While you common people are losing your jobs

You see I just hold you in utter contempt
But the smile on my face well it makes me exempt
For I have the weapon of global TV
Which gives us connection and invites empathy

You would really believe that we look out for you
While we Bankers and Brokers are only a few
But if you saw that then you'd take back the power
Hence daily terrors to make you all cower

The Panics the crashes the wars and the illness
That keep you from finding your Spiritual Wholeness
We rig the game and we buy out both sides
To keep you enslaved in your pitiful lives




So go out and work as your body clock fades
And when it's all over a few years from the grave
You'll look back on all this and just then you'll see
That your life was nothing, a mere fantasy

There are very few things that we don't now control
To have Lawyers and Police Force was always a goal
Doing our bidding as you march on the street
But they never realise they're only just sheep

For real power resides in the hands of a few
You voted for parties what more could you do
But what you don't know is they're one and the same
Old Gordon has passed good old David the reigns

And you'll follow the leader who was put there by you
But your blood it runs red while our blood runs blue
But you simply don't see its all part of the game
Another distraction like money and fame

Get ready for wars in the name of the free
Vaccinations for illness that will never be
The assault on your children's impressionable minds
And a micro chipped world, you'll put up no fight

Information suppression will keep you in toe
Depopulation of peasants was always our goal
But eugenics was not what we hoped it would be
Oh yes it was us that funded Nazis!

But as long as we own all the media too
What's really happening does not concern you
So just go on watching your plasma TV
And the world will be run by the ones you can't see

Written By Craig-James Moncur
16/10/2009