σπουργίτι

Κοίταξα ψηλά και αναστέναξα.

Χαμήλωσα το βλέμμα.

Ακουσα κοντά μου πουλί να κελαηδά.

Σηκώθηκα να δω.

Πέταξε μακριά...

Λίγες ημέρες πριν τα χριστούγεννα

Είχε πολύ καιρό να πονέσει τόσο πολύ...δίπλωσε στα δύο από τον πόνο και ένα μακρόσυρτο αχ! έβγαινε από το στόμα.Δευτερόλεπτα πριν ένα κούτσουρο με προορισμό το τζάκι, είχε γλιστρήσει από το αριστερό χέρι και είχε προσγειωθεί στο νύχι του αντίχειρα του δεξιού χεριού που ενώ κράταγε κι αυτό ξύλα προσπάθησε αντανακλαστικά να το πιάσει.Το δάχτυλό του είχε γίνει στιγμιαία γέμιση ενός ξύλινου σάντουιτσ...κι έμεινε εκεί,έξω από το σπίτι του, στα σκαλιά να μουγκρίζει.

Η αλήθεια είναι ότι ήταν περίεργα αυτά τα δευτερόλεπτα...δεν του είχε συμβεί ξανά σε παρόμοια περίπτωση, η οθόνη του μυαλού του να προβάλλει σκηνές από άγνωστους ανθρώπους που υποφέραν την ίδια στιγμή πολύ περισσότερο από εκείνον,ψυχικά και σωματικά...και ενώ ο πόνος απομακρύνονταν αυτός έμεινε εκεί να αναρωτιέται πώς αντέχουν οι άνθρωποι τον πόνο της σωματικής βίας και τα τραύματα της ψυχής που γιατρειά δεν έχουν...γιατί δεν κάνουν κάτι να σταματήσει αυτό το κακό...κι αν δεν μπορούν τα ίδια τα θύματα,τί κάνουμε οι υπόλοιποι...ποιά είναι τελικά η θέση μας , η σχέση μας με θύμα και θύτη...γιατί λίγο πολύ όλοι έχουμε φορέσει και τις δυο μάσκες...γιατί λίγο πολύ όλοι επιθυμήσαμε να γίνουμε δυνατοί ...όλοι νιώσαμε μόνοι και αβοήθητοι...

...και τότε θυμήθηκε τα λόγια από έναν πολύ σπουδαίο Άνθρωπο...και ένιωσε σαν κάποιος να τα ψιθυρίζει εκεί πάνω απ' το κεφάλι του ,μέρα -μεσημέρι έξω από την πόρτα του σπιτιού του:

"Είναι πολύ παράξενο πόσο διψάει ο καθένας μας για δύναμη, δύναμη του πλούτου, της θέσης, της ικανότητας, των γνώσεων. Στην απόκτηση δύναμης υπάρχει σύγκρουση, σύγχυση και πόνος. Την ψάχνουν το ίδιο ο ερημίτης και ο πολιτικός, η νοικοκυρά κι ο επιστήμονας. Μπορούν να σκοτώσουν, να καταστρέψουν ο ένας τον άλλον για να την αποκτήσουν. Οι ασκητές αποκτούν αυτή τη δύναμη, περνώντας μέσα από την αυταπάρνηση, τον αυτοέλεγχο, την καταπίεση. Ο πολιτικός αποκομίζει αυτή την δύναμη με τα λόγια, την ικανότητα, την εξυπνάδα. Η κυριαρχία της γυναίκας πάνω στον άντρα της κι εκείνου πάνω σ' αυτή, δίνουν επίσης την αίσθηση αυτής της δύναμης. Ο παπάς που έχει αναλάβει, που έχει πάρει πάνω του την ευθύνη του θεού του, αυτή τη δύναμη γνωρίζει κι εκείνος. Όλοι ζητάνε αυτή τη δύναμη ή θέλουν να έχουν σχέσεις με την πνευματική ή την κοσμική δύναμη. Η δύναμη θρέφει την εξουσία και μαζί της έρχεται η σύγκρουση, η σύγχυση και η θλίψη. Η εξουσία διαφθείρει εκείνον που την έχει κι εκείνους που είναι κοντά της ή την ψάχνουν. Στη δύναμη του παπά και της νοικοκυράς, του ηγέτη και του ικανού οργανωτή, του άγιου και του βουλευτή, υπάρχει το κακό. Κι όση περισσότερη είναι η δύναμη τόσο μεγαλύτερο είναι το κακό. Είναι μια αρρώστια που αρπάζει κάθε άνθρωπος, τη θρέφει μέσα του και τη λατρεύει. Μαζί της, όμως, έρχεται πάντα και ατέλειωτη σύγκρουση, σύγχυση και πόνος. Αλλά κανείς δεν πρόκειται να την αρνηθεί, να τη βάλει κατά μέρος.
Μαζί της πάει παρέα η φιλοδοξία, η επιτυχία και μια ασπλαχνιά που έχει γίνει αξιοσέβαστη και εντελώς αποδεχτή. Κάθε κοινωνία, ναός και εκκλησία δίνουν τις ευλογίες τους στη δύναμη κι έτσι η αγάπη διαστρεβλώνεται και καταστρέφεται. Λατρεύεται ο φθόνος ενώ ο ανταγωνισμός θεωρείται ηθικός. Μαζί με όλα αυτά τώρα έρχεται ο φόβος, ο πόλεμος και η θλίψη κι ωστόσο κανένας άνθρωπος δεν πρόκειται να την παραμερίσει. Το να αρνηθείς τη δύναμη, σε κάθε της μορφή είναι η αρχή της αρετής. Η αρετή είναι διαύγεια, σβήνει τη σύγκρουση και τη θλίψη. Η φθοροποιός ενέργεια της δύναμης, με τις ατελείωτες πανουργίες της, κουβαλάει πάντα μαζί της αναπόφευκτη βλάβη και αθλιότητα, δεν έχει τέλος. Όσο κι αν βελτιωθεί και περιφραχτεί από το νόμο και τους κανόνες της ηθικής, θα βρει τρόπο να ξεφύγει στα σκοτεινά και από μόνη της. Γιατί βρίσκεται εκεί, κρυμμένη στις σκοτεινές γωνιές των σκέψεων και των επιθυμιών μας. Αυτές είναι που πρέπει να ερευνηθούν και να κατανοηθούν για να υπάρξει τέλος στη σύγκρουση, στη σύγχυση και στον πόνο. Ο καθένας πρέπει να το κάνει αυτό, όχι μέσω κάποιου συστήματος ανταμοιβών και τιμωριών. Ο καθένας μόνος του πρέπει να έχει επίγνωση της δομής της ίδιας του ψυχοσύνθεσης, να δει εκείνο που είναι, που σημαίνει το τέλος αυτού που υπάρχει.
Με το ολοκληρωτικό τελείωμα αυτής της δύναμης και της σύγχυσης, της σύγκρουσης και της θλίψης της, ο καθένας αντικρίζει αυτό που πράγματι είναι: ένας μπόγος με αναμνήσεις και μια μοναξιά που όλο και βαθαίνει. Η επιθυμία για δύναμη και επιτυχία είναι φυγή απ' αυτή ακριβώς τη μοναξιά και τις στάχτες, που είναι οι αναμνήσεις. Για να πάει κανείς πιο πέρα, χρειάζεται να τα δει και τα δύο, να τα αντιμετωπίσει, με κανέναν τρόπο να μην τα αποφύγει, καταδικάζοντάς τα ή από το φόβο αυτού που είναι. Ο φόβος γεννιέται ακριβώς με την πράξη της φυγής από το γεγονός, από αυτό που πράγματι συμβαίνει. Πρέπει κανείς να βάλει κατά μέρος, ολοκληρωτικά και τελειωτικά, με τη θέλησή του και χωρίς προσπάθεια, τη δύναμη και την επιτυχία και τότε, με την αντιμετώπιση, με το αντίκρισμα, με την ουδέτερη επίγνωση, χωρίς επιλογές, οι στάχτες και η μοναξιά έχουν μια εντελώς διαφορετική σημασία. Το να ζεις μαζί με κάτι σημαίνει να το αγαπάς, όχι να είσαι προσκολλημένος σ' αυτό. Για να ζεις με τις στάχτες και τη μοναξιά πρέπει να υπάρχει μεγάλη ενέργεια κι αυτή η ενέργεια έρχεται όταν δεν τα φοβάσαι πια.
Όταν θα έχεις περάσει μέσα από αυτή τη μοναξιά, έτσι όπως θα πέρναγες από μια πραγματική πόρτα, τότε θα συνειδητοποιήσεις ότι εσύ και η μοναξιά είστε ένα, ότι δεν είσαι ο παρατηρητής που κοιτάζει εκείνο το συναίσθημα που δεν περιγράφεται με λόγια. Είσαι εκείνο. Και δεν μπορείς πια να του ξεφύγεις, όπως έκανες πριν με πολλούς επιδέξιους τρόπους. Εσύ είσαι εκείνη η μοναξιά, δεν υπάρχει τρόπος να την αποφύγεις και τίποτα δεν μπορεί να την καλύψει ή να τη γεμίσει. Τότε μόνο ζεις μαζί της, είναι μέρος σου, είναι το σύνολό σου. Ούτε η ελπίδα ούτε η απελπισία δεν μπορεί να την αποβάλλει, ούτε ο κυνισμός ούτε κάποια νοητική πανουργία. Εσύ είσαι εκείνη η μοναξιά, οι στάχτες που κάποτε ήταν φωτιά. Αυτή είναι ολοκληρωτική μοναξιά, αθεράπευτη, πέρα από ότι κι αν κάνεις.Το μυαλό δεν μπορεί πια να μηχανεύεται τρόπους και μέσα φυγής, είναι ο δημιουργός της μοναξιάς μέσα από τις δικές του ακατάπαυστες δραστηριότητες αυτοαπομόνωσης, άμυνας και επιθετικότητας. Όταν έχει επίγνωση αυτού του πράγματος, με αρνητική στάση απέναντί του, χωρίς επιλογές, τότε είναι πρόθυμο να πεθάνει, να μείνει εντελώς ακίνητο.
Μέσα από αυτή τη μοναξιά, μέσα από αυτές τις στάχτες, γεννιέται μια καινούρια κίνηση. Είναι η κίνηση εκείνου που είναι μόνος. Είναι μία κατάσταση όπου κάθε επιρροή, κάθε καταναγκασμός, κάθε μορφή αναζήτησης και επιτεύγματος έχουν σταματήσει φυσιολογικά και ολοκληρωτικά. Είναι ο θάνατος του γνωστού. Τότε μόνο υπάρχει το ατέλειωτο ταξίδι στο άγνωστο. Τότε υπάρχει δύναμη που η αγνότητά της είναι δημιουργία."

...μια παιδική φωνή και ένα κρύο αεράκι τον "ξύπνησαν" από τις σκέψεις του και τον έφεραν πάλι στη πραγματικότητα:

"Έλα μπαμπά! φέρε τα ξύλα.Η φωτιά πάει να σβήσει"

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και τρόμο...

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και τρόμο
θερίζει την αυγή θανατικό
μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο
Κι έχει κρυφή πληγή κοντά στον ώμο,
σημάδι μυστικό και ριζικό
πως ξέφυγε απ' ανθρώπους κι από νόμο.



"Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει
Παρασκευή το βράδυ στις εννιά
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει"

Ώρα 9:00μμ ήταν εχθές Παρασκευή, όταν διάβασα για ακόμη μια φορά ότι τάγματα του θανάτου,ορδές νεοφασιστών, σπέρνουν στην Αθήνα τον πανικό σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους(μετανάστες πείτε τους εσείς).
Κι ένιωσα η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίζει...στις πιο σκοτεινές της ανθρωπότητας στιγμές...

Άραγε αυτοί που όπλισαν τα χέρια των μισάνθρωπων να κατάλαβαν κάτι;

ο βράχος

Ο Δρόμος που δεν πήρα

Ο Δρόμος που δεν πήρα
του Robert Lee Frost (1874-1963)


Ο δρόμος χώριζε στα δύο
σε δάσος φθινοπωρινό
δεν ήξερα ποιόν να διαλέξω
(πώς και τους δυό να ταξιδέψω;)
στάθηκα εκεί ώρα πολλή
κι αγνάντευα τον έναν ως
που έστριβε στα χαμόκλαδα

Και ύστερα, τον άλλο πήρα
-υπήρχε λόγος για αυτό
μού φάνηκε πιο ταιριαστό
γιατ' ήταν πιό χορταριασμένος
κι έπρεπε να τον στρώσω εγώ

Ανοίγονταν περίπου ίδιοι
στρωμένοι φύλλα απάτητα
κι είπα «τον πρώτο άλλη φορά!»
αλλά ο δρόμος φέρνει δρόμο
και γυρισμό δεν έχει πιά

Αναστενάζοντας θα λέω
χρόνια πολλά, καιρούς μετά:
«πήρα τον λιγότερο ταξιδεμένο
απ΄ τους δυό δρόμους, και αυτό
έκανε τη διαφορά»

Μετάφραση: Μιλτιάδης Θαλασσινός(Mαύρος Γάτος), 2008

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.[

Yπάρχει λύση;

"Σκέφτηκα πολύ και πήρα μια απόφαση.Αποφάσισα να πεθάνω",είπε ένας νεαρός άντρας σε έναν σοφό γέροντα.
"Αυτό δεν είναι λύση",του είπε ο σοφός γέροντας.
Ο νεαρός έφυγε και ξανασυνάντησε τον σοφό μετά από μια εβδομάδα.
"Είχες δίκιο",είπε ο νεαρός."Το σκέφτηκα καλά και αποφάσισα να ζήσω".
"Αυτό δεν είναι λύση",του ξαναείπε ο σοφός γέροντας.
"Εσύ όμως μου είπες ότι ο θάνατος δεν είναι λύση.Τώρα μου λες ότι ούτε η ζωή είναι λύση.Τότε ποια είναι η λύση;"
"Γιατί νομίζεις ότι υπάρχει λύση;" του είπε ο σοφός.

Πατρίδα μ αραεύω σε...

Κρισναμουρτι

Λοιπόν,άκου...

Από την ημέρα που ανέβασα αυτό το πράγμα για να γράφω δεν έχω δει ούτε μια φορά τα στατιστικά του. Δεν έχω ιδέα ούτε καν πώς τα βρίσκουν και τα διαβάζουν. Το έχω ξαναγράψει στο πρώτο κείμενο που ανέβασα εδώ, έγραφα σε ένα έντυπο, αλλά την ημέρα που μου είπαν να κόψω την κριτική στο καθεστώς και-αν-μπορώ-να-γράφω-καμιά-καλή-κουβέντα, σηκώθηκα κι έφυγα. Έχασα λεφτά, αλλά τον κώλο της συνείδησής μου τον κράτησα. Γι’ αυτό κι έχω βαρεθεί τα λαμόγια και μπορώ να τα βρίζω όπως γουστάρω. Γι’ αυτό, ούτε ζητάω ούτε παραχωρώ άλλοθι.

Νομίζω ότι αυτά που γράφω τα διαβάζουν λίγοι και καλοί. Αυτό το έχω καταλάβει κι από τα μέιλ που παίρνω. Επειδή, όμως, οι...ρουφιανάκοι δε λείπουν και κάποιοι ηδονίζονται με τα μπινελίκια, επίτρεψέ μου σήμερα φίλε να γράψω κάτι για τον αναγνώστη του Πάσχου, του Μπάμπη και του κάθε άρρωστου νεοσιχάματος που κάνει παιχνίδι βρώμικο στο twitter και στο facebook και μπορεί να περνάει κι από δω να «δει τι παίζει».

Λοιπόν, άκου μαλάκα…
Ετοιμάζεστε να ξαναπαίξετε το ίδιο παιχνίδι εκβιασμού για να μας πάρετε κι άλλο το κεφάλι με νέα μέτρα. Θα μας πείτε πάλι τα γνωστά ότι δε θα υπάρχουν χρήματα να πληρωθούν μισθοί δημοσίου και συντάξεις. Θα ξαναπείτε ότι τα λεφτά τα τρώνε οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Ξέρω ότι θα βρείτε ευήκοα ώτα ηλιθίων που θ’ αρχίζουν να καταριούνται τους δημόσιους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους.

Λοιπόν, άκου μαλάκα…
Αν το πρόβλημα ήταν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και οι συντάξεις, θα μπορούσατε να μην τους πληρώνατε για έναν ή και δύο μήνες και να τελείωνε το θέμα.

Παράλληλα θα διατάσσατε τις τράπεζες να μη ζητήσουν δόσεις δανείων από αυτούς που δε θα πληρωθούν. Οι τράπεζες έχουν πληρωθεί ήδη για κάθε δάνειο που έδωσαν, πρώτον από τους ληστρικούς τόκους και δεύτερον από τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ που τους έδωσαν οι κυβερνήσεις τα τελευταία 3 χρόνια.

Επίσης, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, Εταιρείες Ύδρευσης και κάθε ιδιωτική εταιρεία που παρέχει αγαθά (π.χ. τηλεπικοινωνίες) χρησιμοποιώντας δημόσια περιουσία, δε θα ζητούσαν πληρωμή λογαριασμών όσων δε θα πληρωθούν.

Τέλος, θα έμπαιναν σε εφαρμογή όλα τα γαμωσχέδια κρίσεων και καταστροφών που υπάρχουν στα συρτάρια σας και θα έπρεπε να είχατε μαζέψει ένα σκασμό λεφτά για την υλοποίησή τους, καθώς κάθε χρόνο εντάσσονται στον προϋπολογισμό και παίρνετε φόρους γι’ αυτά. Από αυτά τα γαμωσχέδια θα κάλυπταν τις ανάγκες τους όσοι δε θα πληρωνόταν.

Αυτό σημαίνει κοινωνία και Κράτος. Για να οργανώνει και να βρίσκει λύσεις. Όμως αν γινόταν αυτό, θα μάθαιναν όλοι ότι το πρόβλημα δεν είναι οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και οι συντάξεις. Και τότε θα σας γαμιόταν το άλλοθι.

Λοιπόν, άκου μαλάκα…
Ξέρουμε και οι δύο ότι το πρόβλημα του καθεστώτος είναι οι τράπεζες. Αν δεν πάρουμε τη δόση του δανείου δε θα μπορέσουμε να τη δώσουμε ολόκληρη για να ξεπληρώσουμε τους τόκους από τα δάνεια που πήρατε σα χώρα και τα ντερλικώσατε πολιτικοί και επιχειρηματίες.

Ξέρουμε ότι αν δεν πληρώσετε τις δόσεις στους διεθνείς τοκογλύφους που σας τάιζαν τόσα χρόνια, αυτοί δε θα δανείσουν τις ελληνικές τράπεζες και τότε το τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει και τη ζημιά θα την πάθουν οι υποστηρικτές και χορηγοί του καθεστώτος, οι τραπεζίτες.

Λοιπόν, άκου μαλάκα…
Ξέρουμε ότι μας έχετε βάλει σε αυτό το λούκι για να σωθούν οι ελληνικές τράπεζες και ίσως παραπέρα κάποιες ευρωπαϊκές. Οπότε είναι μεγάλη κουτσαβακιά να το χρεώνετε στους εργαζόμενους. Λέτε για τους δημόσιους υπαλλήλους. Υπάρχει τρόπος να κάνετε το δημόσιο υγιές και παραγωγικό. Αλλά δε θέλετε. Θέλετε να μένει εκτεθειμένο στις κατάρες των πολιτών ώστε να μπορείτε να το ξεπουλήσετε σε εταιρείες των Μπομπολαίων, των Ψυχάρηδων και των Κοκκαλαίων. Γι’ αυτό μιλάτε για ιδιωτικές εφορίες και για ιδιωτικές εταιρείες που θα αξιολογήσουν τους υπαλλήλους του δημοσίου. Διαβάζω αρκετούς που βρίζουν τη «φακλάνα που δουλεύει στην τάδε δημόσια υπηρεσία και με ταλαιπωρεί». Και δεν καταλαβαίνει ο στόκος ότι αν ιδιωτικοποιηθεί η τάδε υπηρεσία, πάλι μια «φακλάνα» θα κάθεται εκεί, μόνο που θα πληρώνεται 500 ευρώ, αντί για 1.200. Χάρηκες ηλίθιε, ε; Αυτό θες, μια κούφια εκδίκηση επειδή δε μπήκες εσύ στο Δημόσιο αν και το πάλεψες. Ανθρώπινο το βρίσκω. Άκου και το υπόλοιπο, όμως. Αυτή η «φακλάνα» θα σου λέει ότι πρέπει πλέον να πληρώνεις 10 ευρώ για κάθε σου συναλλαγή με την υπηρεσία, σε κάθε υπηρεσία, για κάθε υπηρεσία. Ξέχασες τι έπαθες ηλίθιε με τις ιδιωτικοποιήσεις των τραπεζών. Γι’ αυτό θα μείνεις πάντα ηλίθιος, επειδή ξεχνάς.

Λοιπόν, άκου μαλάκα…
Μας λένε συνέχεια οι δικοί σου ότι την Ελλάδα την κατέστρεψε ο καφετζής που πουλάει 10 καφέδες την ημέρα στη γειτονιά και δεν κόβει απόδειξη ή ο τάδε μαγαζάτορας που κλέβει ΦΠΑ. Βρες μου ένα λόγο να μην το κάνει. Βρες μου κάτι που η Πολιτεία επέστρεψε στον μεροκαματιάρη από τους φόρους που του παίρνει χρόνια ολόκληρα. Πες μου έναν πολιτικό που ξεψαχνίστηκε όχι για το έσχες, αλλά για το πόθεν. Πες μου έναν μεγαλοφοροφυγά που μπήκε φυλακή. Πες μου βρε μαλάκα, γιατί από τη στιγμή που το Κράτος θεωρεί κλέφτη τον μικροεπιχειρηματία και δίνει τρόπο νομιμοποίησης στο μεγαλοφοροφυγά μέσω των περαιώσεων, να μην κρύψει κάτι κι ο μικρός; Έτσι τον έμαθες κι έτσι τον υποχρέωσες να κάνει για να επιβιώσει εκείνος και να δημιουργήσεις συνενόχους εσύ.

Λοιπόν, άκου μαλάκα…
Κυνηγάνε τ’ αφεντικά σου τον εργάτη που δέχεται να δουλέψει δίχως ένσημο για να μη χάσει τη δουλειά του, αλλά ποτέ δεν τιμωρήθηκε κάποιος μεγάλος για το θάνατο ναυτεργάτη στα ναυπηγεία. Κατηγορεί το καθεστώς σου τον ιδιωτικό υπάλληλο επειδή ζητά να ζήσει αξιοπρεπώς κι όποτε τολμά να διαμαρτυρηθεί τον βαφτίζει «μέλος συντεχνίας». Τελευταία, το καθεστώς σου υποσχέθηκε την ποινή του ενός εργαζόμενου σε κάθε οικογένεια. Ούτε αυτό δε θα το καταφέρετε. Χιλιάδες οικογένειες θα βρεθούν δίχως καν έναν εργαζόμενο. Κι αυτό, επειδή πρέπει να σώσετε τις τράπεζες. Κι αυτή η σωτηρία απαιτεί αίμα. Δικό μας. Απαιτεί ύφεση. Απαιτεί απολύσεις και γκρέμισμα του κοινωνικού κράτους. Βρήκατε και τα κάνετε. Να παρακαλάτε μόνο μην έρθουν κάποτε τούμπα τα πράγματα. Τότε θα παρακαλάτε να σωθείτε αλλά μόνο ένα θα σου πω εκείνη τη στιγμή:

Λοιπόν, άκου μαλάκα… οι χάρες τελειώσανε.
Άμε στο διάολο.
Aπό το μπλογκ του kartesios

Δραχμάς δεν δίδω...