Τζ. Ρουμί

Σταμάτα πια να τριγυρνάς
ψάχνοντας κάπου να κρυφτείς.
Θεριά σε περιμένουνε στο κάθε σπηλιαράκι.
Αν ζεις με τα ποντίκια
θα σέ ΄βρουν νύχια γάτας.
Η μόνη σου ξεκούραση
είναι με το Θεό να μένεις.
Ζήσε στο πουθενά αφού από εκεί έρχεσαι
κι ας έχεις εδώ μια διεύθυνση.
Γι' αυτό είναι που βλέπεις τα πράγματα διπλά.
Βλέπεις τον άλλον καμμιά φορά σα φίδι επικίνδυνο
ενώ άλλος τον βλέπει όμορφο εραστή.
Έχετε δίκιο και οι δυο!
Μισός μισός είναι ο καθένας μας
σαν το ασπρόμαυρο μοσχάρι.
Ο Ιωσήφ στ' αδέλφια του εφάνταζε άσχημος
κι ας ήταν τόσο όμορφος στα μάτια του πατέρα του.
Έχουμε μάτια που κοιτούν και βλέπουν απ' το πουθενά
και άλλα πάλι που κρίνουμε πόσο μακριά πόσο κοντά
πόσο ψηλά ή χαμηλά.
Κρατάμε δύο μαγαζιά
και τρέχουμε μπρος πίσω.
Κλείσε επιτέλους το μικρό που
διαρκώς φυραίνει.
Άφησε μόνον ανοιχτό
εκείνο που δεν πουλά τα σύνεργα της ψαρικής.
Εσύ είσαι το αψάρευτο το ελεύθερο το ψάρι.

μικρό απάνθισμα από την Ποίηση του Ρουμί σε απόδοση του Β.Ναχμία

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ

Τζ. Ρουμί

Καρφί στραβό στο ήρεμο πρόσωπο
γίνεται η σκέψη.
Χρυσή σπάθα βυθίζεται σ' ένα σωρό σκατά.
Ας υποθέσουμε ότι χαλάρωσες ένα διανοητικό κόμπο.
Ο σάκος αδειανός.
Γέρασες προσπαθώντας να λύσεις τέτοιους γρίφους.
Άντε λύσε και μερικούς ακόμα!
Είναι κι ένας σφιχτόκομπος στον ίδιο το λαιμό σου
το αίνιγμα του αν ζεις αρμονικά
μ΄αυτό που δεν έχει όνομα.
Συνέχεια εξετάζεις ουσία και αιτίες.
Σκορπάς τη ζωή σου σαν προσπαθείς
η σύνταξή σου να είναι σωστή.
Διορθώνεις και τον άνεμο στα λόγια του αέρα!
Στο κάθε χειροτέχνημα νομίζεις αναγνώρισες και τον Δημιουργό.
Τόσο πολύ περήφανος για το συλλογισμό σου!
Ο άνθρωπος της σκέψης συλλέγει αποδείξεις.
Ο μυστικός τ' ανάποδο.
Σκύβει απαλά στο στήθος του καθένα
και χάνεται στην απάντηση.
Η σκέψη βγάζει καπνό πολύπλοκο
στο τέλος της φωτιάς.
Ο μυστικός στέκει στη φωτιά.Ακίνητος.
Η φαντασία τα αγαπά του καπνού τα σχήματα.
Είναι όμως λάθος καίριο απ' τη φωτιά να βγαίνεις.

μικρό απάνθισμα από την Ποίηση του Ρουμί σε απόδοση του Β.Ναχμία

Κάτω απ' τη μαρκίζα

...εσύ όπου να πας σ' 'οποιο ταξίδι...σε λάθος στάση θα κατεβείς!

Αν κάποια μερα , ένας Φίλος μας ρωτούσε...

...ποιά θα ήταν η απάντησή μας;

να ταξιδεύω...

...να ταξιδεύω....να ταξιδεύω...μόνος με τα πόδια να πηγαίνω...καράβια και τρένα να με προσπερνάνε...κι εγώ να ταξιδεύω...χωρίς βιασύνη ,χωρίς προορισμό...μόνο να είμαι...εδώ να ταξιδεύω...στο δρόμο μου να συναντώ τις έγχρωμες γυναίκες, στον τελευταίο τους χορό μ' ένα στο χέρι κέρμα...κυνηγημένες μάγισσες χωρίς την πυρκαγιά τους... να με κοιτάζουν σαν τζουκ μποξ να με περιγελάνε...να ταξιδεύω.

Στη γέφυρα εν ώρα κινδύνου...

Υπάρχει διέξοδος;

...όταν οι κάλπες του μυαλού μας ανοίξουν και η καταμέτρηση των ψήφων έχει σταματήσει, υπάρχει ...

ΗΤΤΑ

Ήττα, Ήττα μου,μοναξιά μου κι ερημιά μου.
Είσαι για με ακριβότερη κι από θριάμβους χίλιους,
Και στην καρδιά μου γλυκύτερη, απ' του κόσμου όλη τη δόξα.

Ήττα, Ήττα μου, αυτογνωσία κι αψηφισιά μου,
Ξέρω, μ' αφορμή δική σου, πως είμαι νέος ακόμα και γοργοπόδαρος

Κι απαγίδευτος- σε μαραμένες δάφνες,
Και μέσα σου βρήκα μοναξιάς απάγκειο.
Και τη χαρά κεινού: π' αποφεύγεται και που καταφρονιέται.

Ήττα, Ήττα μου, αστραπόβολο σπαθί κι ασπίδα μου,
Στα μάτια τα δικά σου διάβασα
Πως ενθρονισμένος θα πει σκλαβωμένος,
Και καταληπτός, ισοπεδωμένος,
Και αδραγμένος, δε σημαίνει άλλο παρά ολοκληρωμένος
Όταν πια σαν ώριμο φρούτο, πέφτεις ανάλωμα.

Ήττα,Ήττα μου, τολμηρέ μου σύντροφε,
Θ' ακούσεις και τα τραγούδια μου και τις σιωπές μου,
Εσύ κι άλλος κανένας, θα μου μιλάς για φτερουγίσματα,
Και για θαλασσινές βιασύνες,
Και για βουνά που λαμπαδιάζουν μες στη νύχτα,
Και μόνο εσύ θα σκαρφαλώσεις, την απότομη και βραχόσπαρτη ψυχή μου.

Ήττα, Ήττα μου, αθάνατο θάρρος μου,
Συ κι εγώ θα γελάμε μαζί, με την καταιγίδα,
Και θα σκάβουμε τάφους για κείνα όλα που πεθαίνουν μέσα μας,
Και θα στεκόμαστε αποφασιστικά στον ήλιο,
Και θα είμαστε επικίνδυνοι.

...στο μπλογκούλΗ με "Ήττα", από τον "Τρελό" του Χ. Γκιμπράν εκδ. μπουκουμάνης

O Tυμβωρύχος

...δεν ξέρω ακριβώς ...αλλά κοιτάω γενικώς έτσι μου μοιάζει η πόλη!...

...κι εγώ...ένας τυμβωρύχος;