...και μέχρι να δούμε τον Παραμυθά, να επιστρέφει με νέες περιπέτειες, στην ψηφιακή τηλεόραση της ΕΡΤ...
την Κυριακή 31/1/2010 3η έκθεση παιδικού και εφηβικού βιβλίου στις εγκαταστάσεις της HELEXPO στο Μαρούσι ώρα: 17.00-18.00 Αίθουσα 3: «Ο Παραμυθάς» Ο Νίκος Πιλάβιος με διασκεδαστικό τρόπο, με συμμετοχή των παιδιών και με πολλές εκπλήξεις θα παρουσιάσει το ρόλο του ηθοποιού στον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση. Για παιδιά 7 ετών και άνω. Οργάνωση: Εκδόσεις Ψυχογιός Καλή αντάμωση!
ΟΥΤΕ ΧΡΟΝΟΣ Για τον άνθρωπο που γνωρίζει το αιώνιο δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε χώρος. Ο χώρος κι ο χρόνος είναι πραγματικότητα για τον άνθρωπο που είναι ακόμα ανολοκλήρωτος και γι' αυτόν ο χώρος είναι διαιρεμένος σε διαστάσεις κι ο χρόνος σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Κοιτάζει πίσω του και βλέπει τη γέννησή του, τα αποκτήματά του και όλα όσα έχει απορρίψει. Το μέλλον τροποποιεί συνέχεια το παρελθόν και πάντα προστίθεται σ' αυτό. Ο άνθρωπος στρέφει το βλέμμα του από το παρελθόν στο μέλλον όπου τον περιμένουν ο θάνατος, το άγνωστο, το σκοτάδι, το μυστήριο. Γοητευμένος απ' αυτά δεν μπορεί πια να ξεκολήσει από πάνω τους. Το μυστήριο του μέλλοντος κρύβει γι' αυτόν την εκπλήρωση όλων των πόθων του που του έχει αρνηθεί το παρελθόν και στα όνειρά του πετάει σε εκείνον τον λαμπερό ορίζοντα όπου πρέπει να υπάρχει η ευτυχία, εκεί όπου πρέπει να την αναζητήσει. Ολέθριο λάθος! Ποτέ κανείς δε θα διεισδύσει στο απέραντο μυστήριο του μέλλοντος -αδιαπέραστου μέσα στο εφήμερο της ίδιας του της ψευδαίσθησης- ούτε προφήτης ούτε μάγος ούτε Θεός! Αλλά αντιθέτως θα είναι το μυστήριο που θα καταβροχθίσει τον άνθρωπο, που δε θα τον αφήσει να ξεφύγει, που θα του κομματιάσει τον πρωταρχικό λόγο της ζωής του. Η ζωή δεν μπορεί να πλησιαστεί μέσα από το παρελθόν ούτε από τους αντικατοπτρισμούς του μέλλοντος, Η ζωή δεν μπορεί να πλησιαστεί ούτε με μεσάζοντες ούτε να κατακτηθεί για χάρη κάποιου άλλου. Αυτή η ανακάλυψη μπορεί να γίνει μόνο στο άμεσο παρόν -από κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και όχι για τους άλλους- από τον ανθρώπινο ον που έχει γίνει το αιώνιο “Εγώ”. Αυτό το αιώνιο “Εγώ” είναι δημιουργημένο από την τελειοποίηση της αυτοτελειοποίησης στην οποία περιέχονται τα πάντα, ακόμα και οι ανθρώπινες ατέλειες. Καθώς ο άνθρωπος δεν έχει φτάσει σ' αυτή την κατάσταση, της ζωής στο παρόν, ζει στο παρελθόν για το οποίο λυπάται, ζει στο μέλλον όπου ελπίζει, αλλά δεν ζει ποτέ στο παρόν το οποίο αγνοεί. Αυτό είναι που συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους. Το “Εγώ”, ζυγιάζεται ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον, σαν τίγρη που αιωρείται έτοιμη να πηδήξει, σαν αετός έτοιμος να πετάξει, σαν βέλος τη στιγμή που ελευθερώνεται από το τόξο. Αυτή η στιγμή της ισορροπίας, της μεγάλης έντασης, είναι “δημιουργία”. Είναι η πληρότητα όλης της ζωής, είναι αιωνιότητα. Ο άνεμος της ερήμου σβήνει κάθε αχνάρι του ταξιδιώτη. Το μοναδικό αποτύπωμα είναι από το πάτημα του παρόντος. Το παρελθόν, το μέλλον..... άμμος που τη φύσηξε ο άνεμος.
Τζίντου Κρισναμούρτι(1895-1986), από το βιβλίο που έγραψε το 1927-30 "Παραβολές και Ποιήματα", εκδ Κέδρος, μεταφρ.ΝΠιλάβιος
ΥΓ.μερικές φορές η αποσπασματική ανάρτηση φιλοσοφικών και άλλων κειμένων ίσως να δυσκολεύει την προσπάθεια να κατανοήσει κανείς τον συγγραφέα.Γι αυτό και δημοσιεύω ολόκληρο το κείμενο-ποίημα.
Άκουσα έναν Φίλο να λέει ότι αυτό που μας κάνει να κατρακυλάμε στα σκοτάδια της θλίψης και του πόνου είναι η έλλειψη Προσοχής... Και την Είδα αυτή την Προσοχή ...με τα μάτια ενός 7χρονου παιδιού που έκανε για πρώτη του φορά βόλτα με παγοπέδιλα στην αρρένα του τεχνητού παγοδρόμιου... Παρατηρώντας με Προσοχή το συγκεκριμένο παιδί ήταν σαν να βρισκόμουν μέσα στην παγωμένη αρρένα ...έβλεπα μαζί του και ζούσα στο πρόσωπό του την ένταση, τον αγώνα που έδινε για να κρατήσει την ισορροπία του και να μπορέσει να βαδίσει, να γλιστρήσει το βήμα του πάνω στον πάγο...Μύρισα τον κρύο αέρα που φύσαγε στο πρόσωπο του παιδιού και του ανακάτευε τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά του...Άγγιξα τον πάγο όταν έβαζε τα χέρια του για να σηκωθεί από την πρώτη τούμπα...ένιωσα να μαθαίνω και εγώ μαζί του... Νομίζω ότι συνάντησα αυτό το παιδί που όλοι λένε ότι κρύβουμε μέσα μας...αυτό που δεν μεγάλωσε, δε σοβαρεύτηκε, δε λιγόστεψε την όρεξή του για παιχνίδι,δε νοιάστηκε να μάθει να μετράει και να μετριέται...αυτό που σε ότι εμείς κάνουμε εκείνο βγάζει τη γλώσσα και μας κλείνει πονηρά το μάτι... Για να δω αυτό το παιδί ξανά, έπρεπε να Γευτώ αυτήν την Προσοχή που σε κάνει να είσαι εκεί...με όλο το πάθος για ζωή και όλες τις αισθήσεις σου παρόντες... καταδεκτικός και ευαίσθητος στο γεγονός που εκείνη τη στιγμή συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου...είναι ένα θαύμα!
Όλα μπορείς να τ'αντιμετωπίσεις: τη θλίψη, τη συντριβή, ακόμα και το χαμένο όνειρο. Αλλά πώς να υπερασπιστείς απ΄αυτό το φανταστικό πρόσωπο που σε κατηγορεί μες στο άδειο δωμάτιο την ώρα που εσύ κατεβαίνεις τη σκάλα.
Μια μέρα,τον καιρό που ήμουν στη Δανία για να κινηματογραφήσω τον Βασιλιά Ληρ, βγήκα μαζί με δύο ηθοποιούς, παλιούς μου φίλους, για πρωινή ιππασία πριν αρχίσει το γύρισμα. Όταν το άλογο που πήγαινε μπροστά μου παραπάτησε, ρίχνοντας τον αναβάτη του στο έδαφος, εγώ έσφιξα δυνατά τα χαλινάρια, και μέχρι να γυρίσω στο πλάι για να κατέβω, εκείνο είχε κιόλας βουλιάξει μέχρι το λαιμό στην άμμο.Ο Μπομπ Λόιντ σηκώθηκε με δυσκολία στα πόδια του, εγώ ξεπέζεψα, και ο Μπάρυ Στάντον, που ερχόταν ακριβώς πίσω μας, γλίστρησε με προσοχή από τη σέλα του στο έδαφος, ένα έδαφος λείο και σκληρό, όπου τίποτα δε μαρτυρούσε πού κρύβονταν τα ύπουλα κομμάτια κινούμενης άμμου. Το άλογο είχε πάψει να βυθίζεται. Τώρα μόνο το κεφάλι, οι ώμοι, τα μεγάλα καπούλια και η ουρά του εξείχαν πάνω απ' την επιφάνεια του γυμνού, γκρίζου, σεληνιακού τοπίου της Γιουτλάνδης. Αναρωτιόμασταν πού να στραφούμε για βοήθεια. Ο Μπάρυ έφυγε καλπάζοντας με την ελπίδα να βρει κάποιον, ενώ ο Μπομπ κι εγώ καθίσαμε κατάχαμα, δεξιά κι αριστερά του αλόγου, χαιδεύοντας τη μουσούδα του και ψιθυρίζοντάς του ήχους ήρεμους και κατευναστικούς. Ήταν μια κοντόχοντρη, λευκή φοράδα και, όπως όλα τα νορβηγικά πόνυ, ήταν καλότροπη, σβέλτη και με σίγουρο πάτημα, χωρίς ποτέ να χάνει την ισορροπία της, ακόμη και πάνω σε πάγο όπου άλλα άλογα γλιστρούσαν. Η κινούμενη άμμος την είχε βρει απροετοίμαστη, αλλά, παρ΄όλα αυτά, η εσωτερική ισορροπία της δεν είχε κλονιστεί, γιατί, έτσι όπως ήταν ακίνητη, έμοιαζε απόλυτα ήρεμη. Ακολουθήσαμε το παράδειγμά της και περιμέναμε ήσυχα. Πέρασε μια ώρα, και δεν ακούγαμε ούτε καθησυχαστικό ήχο από οπλές, ούτε θόρυβο από το τρακτέρ που θα κουβαλούσε το σωτήριο βαρούλκο. Καθώς δε φύσαγε καθόλου, το χιόνι καθόταν απαλά πάνω στους ώμους μας και πάνω στην παχιά της χαίτη.
Ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, ολόκληρο το σώμα του αλόγου διπλώθηκε και φούσκωσε, τα μπροστινά του πόδια σηκώθηκαν, τινάχτηκε μπροστά και βρέθηκε έξω θριαμβευτικά, πάνω σε στέρεο έδαφος, ανασαίνοντας βαριά κι εξαπολύοντας σύννεφα αχνού στον κρύο αέρα. Μια στιγμή αργότερα, σταμάτησε ένα φορτηγό με πρόθυμους αγρότες , που απογοητεύτηκαν όταν είδαν ότι δεν τους χρειαζόμαστε. Έτριψα τη μουσούδα της φοράδας και την κοίταξα με θαυμασμό στα μάτια. Με την πανάρχαια σοφία του Βορρά, είχε συγκεντρώσει υπομονετικά τις δυνάμεις της, και μόνο όταν ένιωσε απόλυτα έτοιμη, μόνο τότε έκανε τη μοναδική, επιτυχημένη της προσπάθεια. Ήξερε πώς να περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία και πότε να ενεργήσει. Έμοιαζε σαν να μου μιλούσε, κι εγώ συλλογίστηκα το μάθημα που μου έδωσε. Ναι, κατέληξα, πρέπει κι εγώ να τιναχτώ και να απλωθώ-όφειλα στη ζωή μου μια μεγάλη αλλαγή.
"και τώρα ας παίξουμε κρυφτό. Αν κρυβόσουν μέσα στην καρδιά μου, δε θα ήταν δύσκολο να σε βρω. Αλλά αν κρυφτείς πίσω από το δικό σου όστρακο, τότε θα ήταν μάταιο να σε ψάχνει κανείς" χαλίλ γκιμπράν
...και ζήλεψα τη βάρκα τη μικρή τη χιονάτη που της φιλούσε ο γλάρος το κατάλευκο πανί...και νιώθω σαν βαρκούλα στα γαλάζια τα πλάτη που όλο περιμένει κάποιο γλάρο να φανεί!
Ο Γκόχα ο Αιγύπτιος, αγόρασε ένα κιλό κρέας και το έδωσε στη γυναίκα του. Όταν γύρισε το βράδυ στο σπίτι, η γυναίκα του του είπε ότι ο γάτος του είχε κλέψει το κρέας και το είχε φάει. Ο Γκόχα άρπαξε το γάτο, τον έβαλε πάνω σε μια ζυγαριά και τον ζύγισε. Ανακάλυψε πως ο γάτος ζύγιζε ένα κιλό ακριβώς. Τότε ο Γκόχα, σκεφτικός και κάπως λυπημένος, αναρωτήθηκε δυνατά: << Αν εσύ είσαι ο γάτος μου, τότε πού είναι το κρέας; Αν εσύ είσαι το κρέας, τότε πού είναι ο γάτος μου; >>
Σταμάτα πια να τριγυρνάς ψάχνοντας κάπου να κρυφτείς. Θεριά σε περιμένουνε στο κάθε σπηλιαράκι. Αν ζεις με τα ποντίκια θα σέ ΄βρουν νύχια γάτας. Η μόνη σου ξεκούραση είναι με το Θεό να μένεις. Ζήσε στο πουθενά αφού από εκεί έρχεσαι κι ας έχεις εδώ μια διεύθυνση. Γι' αυτό είναι που βλέπεις τα πράγματα διπλά. Βλέπεις τον άλλον καμμιά φορά σα φίδι επικίνδυνο ενώ άλλος τον βλέπει όμορφο εραστή. Έχετε δίκιο και οι δυο! Μισός μισός είναι ο καθένας μας σαν το ασπρόμαυρο μοσχάρι. Ο Ιωσήφ στ' αδέλφια του εφάνταζε άσχημος κι ας ήταν τόσο όμορφος στα μάτια του πατέρα του. Έχουμε μάτια που κοιτούν και βλέπουν απ' το πουθενά και άλλα πάλι που κρίνουμε πόσο μακριά πόσο κοντά πόσο ψηλά ή χαμηλά. Κρατάμε δύο μαγαζιά και τρέχουμε μπρος πίσω. Κλείσε επιτέλους το μικρό που διαρκώς φυραίνει. Άφησε μόνον ανοιχτό εκείνο που δεν πουλά τα σύνεργα της ψαρικής. Εσύ είσαι το αψάρευτο το ελεύθερο το ψάρι.
μικρό απάνθισμα από την Ποίηση του Ρουμί σε απόδοση του Β.Ναχμία
