Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει

4 σχόλια:

Αza είπε...

Σε τούτο το ήρεμο άλσος μπορώ να απολαύσω τον απογευματινό καφέ μου... ανακαλύπτωντας τα μονοπάτια του...

dimitrisp(se xrono enestota) είπε...

ήρεμο φαίνεται αλλά κρύβει ένταση και πάθος...
μοιάζει μικρό αλλά πολλές φορές χάθηκα στα μονοπάτια που ανακάλυψα...
Aza,χαίρομαι που μπόρεσες να απολαύσεις μια βόλτα στο αλσος.
να είσαι πάντα καλά και να έχεις ένα όμορφο βράδυ!

Αza είπε...

Είναι ήσυχα εδώ.Αυτό μου αρέσει...

dimitrisp(se xrono enestota) είπε...

...κι εμένα μ'αρέσει να ζω μακριά από τους θορύβους...

Αρχειοθήκη ιστολογίου