
Καθώς οι σταγόνες της βροχής τρύπωναν από του στενού βαγονιού τις χαραμάδες
και με έλουζαν,
έκλεισα τα μάτια και ένιωσα μια γλυκιά ζάλη.
Το τραίνο έτρεχε πιο γρήγορα,
από τη στιγμή που ξεκίνησε τροχιά πετάλου να διαγράφει.
Μέσα στο βαγόνι,
σαν λευκό κελί με τοιχώματα μαλακά,
δεν ήρθε ο φόβος (όπως συνήθιζε παλιά)
λέξεις ατέλειωτες στη σειρά να αραδιάζει.
4 σχόλια:
Ευτυχώς, τίποτα δεν θα είναι όπως πριν...
ΑΦ! και καλή μας "σχολική" χρονιά!
ξέρεις Άιναφετς, πριν λίγο άκουγα τον Κ να ρωτάει για το ποια είναι η σχέση που έχει ο Θάνατος με τη δημιουργία και την αγάπη...
τίποτα δεν είναι όπως πριν...ευτυχώς!
Να είσαι καλά ΚΜΝΒ με υγεία να ανταμώνουμε...Φιλιά!
Τίποτα πια... δεν είναι όπως πρώτα...
Και έτσι αλλάζει και του νου η ρότα...
Μπορούμε ,όμως, ακόμα να χαμογελάμε...
Καλή σχολκή χρονιά στα αντράκια σου και απο έδω ΑΦΔημήτριε!!
Καλή και φωτεινή εβδομάδα να έχεις φίλε μου Γιάννη,σ' ευχαριστώ για τις ευχές.
Να είσαι καλά.
Δημοσίευση σχολίου